| |
 |
Terima Kasih.....Sama Sama
|
25 Augustus 2006 | 17:04:00
|
Via deze weg willen we iedereen bedanken voor het bezoeken van onze site. Bedankt voor alle leuke reacties etc. Hopelijk gaat deze site nog even mee (je weet maar nooit met die weblog's)!, zodat we nog vaak worden herinnerd aan deze supergeweldige vakantie!!! Wat een belevenis en een absoluute aanrader!!
Erg leuk om deze site te maken en dat we ook daadwerkelijk enkele foto's konden plaatsten, want dat was de grote vraag vóór vertrek...
Mocht je benieuwd zijn of we nog meer foto's hebben?...het antwoord is: JA! en véél ook!! Trek daar maar 2 dagen voor uit en dan hebben we het nog niet eens over de uren film gehad ;) |
|
|
|
|
Terug in Nederland
|
25 Augustus 2006 | 16:51:20
|
We zijn weer terug, thuis,! De vlucht van Denpasar naar Kuala Lumpur was niet zo lang, 2,5 uur. In Maleisie moesten we 7 uur lang wachten!! We zijn het vliegveld uitgegaan waarvan we dachten dat dit absoluut niet mogelijk zou zijn omdat we niet eens een visum van Maleisie hebben. Dat bleek geen punt te zijn en we konden dus na wat gegevens te hebben ingevuld zo door de douane heen. Met een supersnelle en luxe trein met muziek en video reden we in 28 min naar het centrum KL, oftewel Kuala Lumpur, een enorm groot centrum met enorme gebouwen en luxe wolkenkrabbers en overal 5 rijen dikke file. We stapten in een overvollle metro en na een paar haltes stonden we midden in een enorm groot, luxe en glimmend winkelcentrum met vele etages!! We gingen op zoek naar de Twin towers, na een paar keer vragen liepen we het winkelcentrum uit en keken goed om ons heen, wel veel torens maar niet 2 dezelfde...hmm..totdat we ineens omhoog keken en bijna niet goed werken van de enorme hoge torens, bleek het winkelcentrum onderin de 2 torens te zitten., dus we zaten al die tijd al onder de 2 torens.
De Petronas torens zijn 451,9 meter lang en daarmee de hoogste torens ter wereld. (voorheen waren dat tot 2001 de torens in New York).
We konden niet zolang blijven, nog even shoppen in de Maleisische juwelierwinkels etc en daarna weer terug naar het vliegveld. We hadden zelfs nog tijd voor een bord spagetti op het vliegveld. 7 uur wachten hebben we dus erg leuk weten op te vullen terwijl we niet hadden gedacht zomaar de douane door te kunnen.
Om 0.00 's nachts vertrokken we weer, 12,5 uur vliegen . Om 6.30 kwamen we aan op Schiphol.
|
|
|
|
Terug op Bali
|
20 Augustus 2006 | 18:14:07
|
We zijn moe! Moe van de reis van gister. We hebben 13 uur erover gedaan om van Gili Trawangan naar
Kuta te komen. We vertrokken om 7.00 op een mini bootje naar Bangsal. Gatver wat
een tegenvaller, al die scooters en auto met hun vieze uitlaatgassen. Daar
waren we totaal niet meer aangewend na 2 weken Gili. Dan realiseer je je dat
pas goed.
Met de perama door naar Sengiggi, overstappen en verder per
bus naar Lembar. Daar lag een enorme veroeste Ferry boot. We moesten eerst nog
een uur wachten in de haven tussen alle handelaren die de rijst en bananen
zowat in je neus douwde. Pas na nog eens een uur vertrokken we pas. 5 uur varen
intotaal. Onderin de Ferry stonden enorme touringcars waar een paar local’s
bovenop lagen te slapen (?!) middenin een grote vieze ruimte waar alle local’s
tv zaten te kijken en op het dek verzamelde zich alle touristen. Daar was ook
een hok dat als moskee diende en douches? De local’s kunnen dus op deze manier
gewoon doorbidden ook op zee, erg vreemd om daar dan als tourist te zitten. We
hebben van die 5 uur ook nog eens een uur ver voor de haven gelegen. In de
haven van Bali kan
maar 1 Ferry per keer liggen, dus iedereen moet netjes op z’n beurt wachten. We
hadden het inmiddels wel weer gehad met alles. Op bali moesten we ook nog eens
2 uur in de bus, eerst naar Ubud en toen uiteindelijk naar Kuta, voor de 3e
keer dat we weer in Kuta kwamen, alleen nu was het al een maand(?) geleden. De
reis heeft dus in totaal 13 uur geduurd, de langste tot nu toe buiten de vlucht
om.
Kuta is wel een stuk drukker geworden, maar niet extreem
veel dan een maand geleden. Veel aziatische toeristen. De Italianen hebben we
achtergelaten op de Gili’s, jeetje wat een overvloed aan Italianen in een keer
in augustus.
Kuta is ook wel weer even wennen zo na Gili Trawangan, hier
zie je dan in een keer weer een Mcdonalds enzo, veel te kitsch allemaal.
We hebben wel een leuk hotel met eindelijk weer eens even
warm water en een eigen zwembad. (op Gili T zwommen we vaak in de zwembadden
van de duikclubs, vorige week was er trouwens een zwembadparty bij één van de
duikclubs, stond iedereen te dansen in het water met een flesje Bintang
(indonesisch bier) in de handen.
Vanmorgen direct naar
het strand om te surfen. Het was veel te druk en de golven waren geen goede
golven. Toch gingen we op het juiste tijdstip.
Daarna gingen we shoppen, want dat kan
hier uitstekend. We gaan de laatste inkopen doen. We hebben zelfs nog
geinformeerd voor te duiken (ja das echt
verslavend blijkt haha) maar das geen optie , want het beste duikgebied schijnt
in Amed (oosten) te zijn en das veel t ever weg, plus 2,5 uur rijden, liever
niet dus.
We gaan lekker nog luieren en winkelen de laatste 2 dagen en
ons voorbereiden op de (lange) reis van as. Woensdag. We vertrekken om 13.05
uur (locale tijd = 7.05 in Nederland.
Geen foto’s dit keer, kost te veel tijd en zijn het ook een
beetje zat plus Loes ligt nu ook te slapen in het hotel, zo moe zijn we, kun je
nagaan.
We gaan ons ‘ voorbereiden’ op de regen in Nederland,
of niet?? We zullen zien. Heel veel liefs uit KUTA en tot gauw xxx |
|
|
|
Shark point, Gili Trawangan, Lombok
|
18 Augustus 2006 | 16:56:04
|
We hebben ze geziehien!!!........ze zijn groot, donkerblauw en hebben een driehoek op de rug en vinnen....rarara....
We gingen vandaag voor onze eerste funduik na de cursus. We hadden ook een 30 meter diepduik gepland, maar daar hebben we toch maar vanaf gezien. Het was een iets te snelle beslissing en Sander kon niet met ons mee, wat we dan wel wilden. Een andere NL'er kon wel mee, maar daar wilden we dan eerst wat meer informatie van horen. We moesten dan ook weer een boekje over diepduiken lezen, het ging dus allemaal een beetje te snel en besloten om alleen de funduik naar Shark Point (waar we voor de 1ste keer gingen duiken) te gaan.
We kregen een local (een Indonesische duik-master) mee. Het liep niet allemaal zo gesmeerd qua organisatie. Wat dat betreft zijn we inmiddels wel wat gewend, maar met dingen zoals duiken vereist natuurlijk wel een goede organisatie. Na veel gedoe, tanks regelen en uitzoeken op welke boot we moesten stappen en dan wel zorgen dat je tank ook op die boot terecht komt etc. konden we dan toch gaan duiken. We hadden de hoop eigenlijk al een beetje opgegeven omdat het zoveel gedoe was. We konden het water in, heel spannend want dit was de eerste duik zonder Sander. Sander was de persoon geworden die wij alleen vertrouwde, die onze duikervaringen 5 dagen heeft meegemaakt en die onze angsten etc. ook kent. Zo ervaar je dat als je gaat leren duiken. Je kunt je dan dus niet of moeilijk voorstellen om zonder zo'n persoon te gaan. Toch moesten we het ook wel doen, anders leer je dit nooit.
Het grootste verschil tussen de Lokale duikmaster en Sander is dat de duikmaster een gids is en dezelfde werkzaamheden heeft als een gids tijdens een wandeling in het bos en de mooiste planten,dieren etc. aanwijst. Nou zo was hij dus ook, hij wees ons de vissen en bijzondere dingen aan. Tuurlijk is zijn functie ook om ons in de gaten te houden, maar duidelijk niet zoals tijdens de cursus gebeurt. Gelukkig hadden we vantevoren verteld dat dit de 1ste funduik zou worden na de cursus, zodat hij daar rekening mee kon houden.
Het afdalen ging veel sneller dan de andere duiken en binnen een mum van tijd zaten we op de 16(!) meter diep. We hadden tijdens de cursus niet dieper dan 12 meter gedoken. We zijn vanmiddag zelf tot de 20 meter geweest, wat helemaal niet mag eigenlijk, omdat 18 meter maximaal is volgens het brevet.
We hebben weer heel veel soorten vissen gezien en het coolste was natuurlijk (want daar gingen we ook wel voor!) 2 haaien!!!!
(de whitetip REEF shark) 1 haai lag op de bodem te slapen. We waren op z'on 5 meter afstand. De duikmaster ging naar hem toe om het wakker te maken en toen zwom die weg. De andere zagen we later op z'on 10 meter voorbij zwemmen...ieh!! We hadden het er al dagen over...stel nou dat we ze zien, zouden we er dan 1 zien of zwemmen ze zoals de snapper's e.a. in scholen, zou die dan in eens naast je zwemmen dat je je hoofd draait en m zo in de ogen kunt kijken of zie je hem al vanaf een afstandje aankomen of zie je m verder voor bij zwemmen. In ons geval dus alleen en 1 slapend en de ander voorbij zwemmend maar dus niet vlak langs je.
We zagen ook nog een stonefish in een rots die gevaarlijk is. De titan trigger die we tijdens elke duik zien en ook gevaarlijk kan zijn.
De Cuttlefish, hele rare grote soort zeekoe met zuignappen en soort kwallenhuid die zich over de grond beweegt en van kleur kan veranderen en een mureen, zo'n heel lang beest met een vieze kop, een soort van dikke slang met een paar vinnen. Eerst was die klein, maar toen die ging zwemmen was die wel 1,5 meter lang. Echt enorm en hoe die over de bodem zweeft, net als wij haha! Op de boot had iedereen het over schildpadden (die wij al een paar keer hebben gezien, ook daar toen we voor het eerst gingen), konden wij even mooi vertellen over de 2(!) haaien die verder niemand had gezien!!!
We waren 42 minuten onder water, mooie tijd dus. Ondanks dat het een beetje onwennig was zonder Sander, onze grote vriend, was het een hele gave duik met veel dingen gezien, alleen wel voor het eerst slecht zicht, tussen de 10 en 15 meter.
Het liefst gaan we morgen weer, maar dat kan niet want we gaan weer terug naar Bali.
We hebben de reis via Perama geboekt en gaan morgenochtend 7.00 (!) uur eerst naar Bangsal, met de bus naar Sengiggi terug, daarna naar Lembar (zuiden van Lombok) om vervolgens voor ongeveer 4 uur op de boot te stappen naar Bali, dan weer de bus naar Kuta. We zullen dus wel heel de dag bezig zijn met reizen, maar dat geeft niet, hebben wel weer zin om te verkassen aangezien we hier 2(!) weken hebben gezeten en weer ns wat langer op de boot te zitten (uhhm) en we worden wel een beetje lui van het niet verplaatsen.
Vanaf morgen t/m woensdag verblijven we in Kuta Bali. Lekker surfen..yeah!! is weer ns wat anders he ;)
Cuttle fish
|
|
|
|
Padi Open Water Divers!!
|
15 Augustus 2006 | 10:21:46
|
|
Zojuist hebben we de cursus OPEN WATER afgesloten en ....GEHAALD!!!!! (5 en 6 fouten van de 50 vragen) JOEPIE...!!!! we zijn heel erg blij. Open water houdt in dat je voor de rest van je leven altijd zonder instructor waar dan ook ter wereld mag duiken op een maximale diepte van 18 meter.
Aansluitend aan de Open Water heet Advanced Open water, waarbij je altijd eerst een opfriscursus doet, min. 5 fun duiken, een 30 meter duik en een nacht duik, dit is iets voor later eventueel. In totaal hebben we er 5 dagen over gedaan. Normaal gesproken is Open water 4 dagen. Dit omdat tijdens de 2e dag de bedoeling was om gelijk de oceaan in te gaan, wat ik (caroline) totaal niet zag zitten en de zenuwentranen uit m'n ogen stroomden (ahh, denk ik nu;) en omdat Marloes tijdens de 2e Funduik aangevallen werd door een kwal en zodoende de duik moest afbreken en de boot weer op. Ik ben toen wel (om over m'n angst o.a. heen te komen) samen met Sander de funduik gaan doen.
Achteraf zijn we ook heel blij dat we een extra dag in het zwembad hebben gedaan. We vonden dat we de onderwateroefeningen, zoals je masker schoonmaken, je regulator (ademhalingsautomaat) terugvinden wanneer die uitvalt etc. , te weinig en te kort geoefend hadden. Nu hebben we dus alles heel goed geoefend van te voren in het zwembad en zodoende waren we ook zekerder van onszelf om de zee in te gaan. De 1ste duik in de oceaan was natuurlijk ontzettend spannend. We zaten wel relax in de zon op het dek van de boot met z'n allen. (de boot vertrekt 3 keer per dag, 9.00,11.00,14.30 naar verschillende bestemmingen met gemiddeld 10 personen, waarvan 3 à 4 groepjes met instructor), maar de zenuwen werden wel groter omdat we geen idee hadden wat ons te wachten stond.
Als je het water ingaat vanaf de boot ga je op de rand zitten en laat je je achteruit het water invallen, erg leuk om te doen. De 2e keer zette we ons allebei iets te hard af waardoor we een kopperol achteruit maakte..haha.
Alles ging goed, alleen heb ik wel bij elke duik veel last van mijn oor, doordat ik in het zwembad te snel naar beneden ging. M’n oor zit al 3 dagen dicht, maar het went wel. Alleen bij elke duik kost het dus veel tijd om beneden te komen en we moeten dus allemaal tegelijkertijd gaan, dus dat vind ik dan wel vervelend voor Loes want zij moet dan ook weer omhoog komen omdat ik op en neer moet gaan wil ik mijn oren kunnen klaren (=het leegmaken van de luchtholtes dmv. Slikken, kaken bewegen, neus dicht knijpen en blazen). Gelukkig is dat ‘maar’ de eerste 4 à 5 meter.
De eerste duik was voor Marloes al gelijk super en ze kon er al gelijk van genieten. Voor mij was het nog iets te eng. Ik heb Sander zijn hand helemaal fijn geknepen en geen moment los gelaten en ik had het ijskoud (met name door de spanningen). We hebben tijdens die duik 3 schildpadden gezien van 1 meter lang, waarvan 1 van heel dicht bij. We moesten wel lachen want ze lijken net koeien die staan te grazen in de wei, zo zit een schildpad dus ook lekker van het koraal te smullen en te herkauwen. Als die je door heeft, draait ie langzaam z’n nek om en kijkt je heel raar aan. De ene schildpad kijkt je aan met ‘ ik ga je zo wel pakken’ , terwijl de andere schildpad meer kijkt van ‘ heb je hen weer!!’ haha erg grappig! Ik vond het een hele opluchting toen we weer bovenkwamen en nog steeds wel eng, maar ik had het wel gedaan, dus het kon alleen maar beter gaan de volgende duik en dat ging het ook. Pas bij de 3e duik had ik alle controle over het ademen en kon ik echt gaan genieten van alles wat er te zien is en dat is er zeker en VEEL, te veel eigenlijk om naar te kijken. Ik ging samen met Sander (loes vanwege jellyfish-attack) Werkelijk prachtig koraal en zo helder. We zwommen dwars door honderden gekleurde visjes langs rots wanden. Sander wees naar iets en ik zocht naar mini visjes en toen plots bleek ik met m’n neus boven een Green Sand Turtle (1,5 meter) te zitten. Whoo!!!! dat was wel ff schrikken, maar echt amazing!!!
Ik vond dat mijn leukste en mooiste duik (boven Gili Air) van de 5, dus morgenmiddag gaan we een extra duik doen naar die plaats, omdat Poes die nog niet gezien heeft. We hebben hele verschillende duiken gemaakt. De kortse was zo’n 25 min en de langste z’on 50 min onderwater. Er zitten veel regels aan het duiken vast, het is dus absoluut niet al seen hele dag skien, want een hele dag duiken is uitgesloten, alles zit aan tijd verbonden.
We hebben ontzettend veel mooie vissen gezien. (leuk om te googelen) de Yellow snapper (erg populair op je bord ‘s avonds), de (titan) trigger fish, de morish idol fish, zebravissen, False clown fish (NEMO!!! Zo schattig!!), Voor de rest hebben we nog héél véél andere vissen, soorten koraal, etc, maar daar weet ik de (engelse) namen niet meer van.
We houden een logboek bij waarin we elke duik noteren, de tijden, temperatuur, met hoeveel lucht je vertrekt en hoeveel je aan het einde van de duik nog overhebt, hoeveel kilo er aan je gordel zit, wat het zicht was, welke oefeningen je onderwater en aan de oppervlakte hebt gedaan, de bestemming , welke vissen e.d je hebt gezien etc.
Klaar voor de eerste duik in de oceaan, adrenaline giert door je lijf!
 Vanmorgen was ook weer heel spannend! We gingen naar het noorden van Trawangan en zouden naar 18 meter gaan. Dieper dan 12 kwamen we niet. Er stond een enorme stroming! Volgens Sander stond er windkracht 14. Nou dat geloofden wij wel! Jeetje! We werden echt enorm meegesleurd en je had ook echt geen tijd om rustig om je heen naar alles te kijken. Wij waren voornamelijk bezig met niet het koraal te raken, niet tegen elkaar aan te botsen (wat regelmatig gebeurde), niet tegen een rots op te knallen. Dat lijkt namelijk wel zo , want je gaat er recht op af, maar dat schijnt niet zomaar te kunnen.
Het was niet echt een leuke duik en hij ging ook nog eens heel snel. We waren echt honderden meters onderwater afgedreven en zodoende als bijna weer bij de haven van Trawangan. Een vissersman, die toevallig op zee zat, heeft ons toen opgepikt omdat we anders nog veel verder zouden afdrijven wanneer we op onze eigen boot moesten gaan wachten. Later ging Sander op de fiets de boot proberen te vinden om te melden dat wij dus al aan land waren omdat ze verplicht zijn ons te blijven zoeken. Gelukkig had de andere Nl duik instructor zijn telefoon bij zich.
Deze duik was erg goed voor de ervaring en Sander was ook erg trots omdat wij ons heel rustig lieten meegaan. Een ander groepje had maar 4 minuten gedoken omdat er 1 in paniek raakte. Dan ben je echt wel trots op jezelf omdat je in z’on korte tijd zoveel vooruitgang boekt. Sander is eigenlijk al heel de cursus lang al erg tevreden over ons, want wij meiden doen alle oefeningen ‘ helemaal fantastisch’ (zoals hij dat elke keer zegt) en in een keer ( althans bijna alle oefeningen) goed.
Heel ontspannen proberen te zonnen of het dak van de boot
De onderwaterwereld is eigenlijk heel moeilijk te beschrijven. Het is zo’n aparte ervaring en met niks te vergelijken. Je voelt je ‘ vrij’ en net Ariel de Zeemeermin. Je
kan
draaien, je benen alle kanten op etc. Echt geweldig!!!
De combinatie Duiken en Party bestaat niet echt. We hadden al voorgesteld om dan après-diving te doen, maar das toch niet helemaal de bedoeling. De afgelopen 5 dagen liggen we dus ook al aardig vroeg in bed, aangezien we bijna alle keren (op 1 keer na, toen hadden we de 1ste 2uur vrij, net als op schoolJ )rond 8.15 uur moesten zijn, en dan zijn we tot een uurtje of 5 ,6 bezig. Erg vermoeiend dus, maar zeker de moeite waard!!!
We blijven tot vrijdag of zaterdag hier op Gili Trawangan (ligt aan hoeveel duiken we nog gaan doen). nEn donderdag is het Independent Day, dus dat zal wel gezellig worden, denken we. Daarna gaan we met de boot en bus naar
Bali
, om vervolgens tot dat we weer moeten vertrekken in KUTA te verblijven. We zitten hier inmiddels al 10 dagen en schamen ons wel dat we nog niet op Gili NEMO en GIli AIR zijn geweest. Dus morgenochtend gaan we met een boot voor 1 euro naar de overkant (MENO) om te kijken wat daar allemaal is. Niet veel weten we al, geen stroom etc. dus we nemen de boot waarschijnlijk ‘s middags alweer terug. Je kunt het eiland zo rondlopen schijnt. Gili Air slaan we over, die is nog kleiner en bovendien is het onderwater bij AIR veel interessanter! Hahah
Kindjes aan het spelen bij de duikboot
We hebben een nieuw internetlokatie gevonden, veel sneller. De snelste tot nu toe. We hebben hier met die gastjes net muziek zitten uitwisselen. Van de week gingen we mam en pap hier bellen (leuk he, dat we belden?) en toen draaiden ze Van dik hout, Volumia, de kast etc. hahaha paar van die locals in een internet café die dat draaien, das wel gek. We hebben toen beloofd dat we wat betere (sorry voor de fans) Nederlands talige muziek zouden meenemen. Nu hebben ze Alain (ons vakantie liedje m’n idol)
Clark
en nog een paar. In ruil daarvoor hebben wij nu ons andere vakantie liedje. ‘Welcome to my paradise’ , echt een liedje voor hier.
Nu staat er bv Brace en Ali B aan, waarschijnlijk geeft elke tourist wel wat. Dan heb je wel een grote collectie straks, want ze vinden NL muziek ook echt leuk.
Ook hebben we de nummer van Mie d’r Eindexamen (nog niet alles) op hun computer gezet en gevraagd of ze deze vaak willen draaien en ervoor willen zorgen dat het op Lombok terecht komt, en dan Bali etc. hahaha, leuk he?
Nou we gaan weer verder, ons duik-diploma vieren! In de hutjes chillen aan het strand, lekker eten ;)
WELCOME to my
PARADISE
!!!!!!! <Steven & coconut reez>
en dan tot slot.. de examenvragen
Alles staat klaar voor gebruik, 3 jongens assisteren je met optuigen en checken
Instructies van duikleraar Sander
|
|
|
|
Duiken; gewoon lekker vissies kijken
|
12 Augustus 2006 | 16:10:31
|
|
We zijn nu precies 1 week op Gili Trawagan en het bevalt ons nog steeds perfect, heerlijk eilandje!! Het zal straks wel weer wennen zijn als je een auto hoort starten of een scooter voorbij hoort razen!!
We zijn bekaf dus een lang verhaal wordt dit niet evenals de foto's die later pas zullen komen (als we meer fit hebben).
 Gisteren zijn we begonnen aan onze duikcursus...spannend!! nou inderdaad, heel spannend en heel erg vreemd. De eerste keer onderwater was wel een panisch moment, omdat het zo onnatuurlijk is/lijkt om onder water te ademen. Vandaag zit alweer de 2e dag erop en hebben we 4 hoofdstukken behandeld d.m.v. de DVD te kijken, te lezen en testvragen te maken. Het is aardig wat stof om te leren, het boek bestaat uit meer dan 300 blz(!) We bespreken weer en doen alles in etappes. Waar we dachten vooral bang voor te zijn voor aanvang waren de vissen. Inmiddels is dit naar ons idee niet de angst voor het duiken, maar juist het ademen met een zuurstof fles. NIet dat het zo moeilijk is maar meer de onwenningheid ervan. We hebben 4 keer in het zwembad gelegen en geoefend zodat we alle oefeningen goed onder de knie hebben, vooral de oefeningen in geval van nood, voordat we (morgenochtend) de grote zee ingaan...
 We gaan 2 duiken maken, 's ochtends gaan we naar de haaienzone (boehhh....ze zijn vegetarisch, allemaal haaien verkleed als dolfijnen die milkshakes drinken, hopen we hahah) aan de westkust van Gili Trawagan en 's middags naar Gili Air, althans voor de kust dan.
Sander, onze Rotterdamse duikleraar, zou zeggen op zn rotterdams ' niks an de hand, gewoon lekker vissen kijke!' Haha we lachen veel, zelfs onderwater (ja wij wisten ook niet dat dat kon, maar je kan hoesten, lachen en zelfs kotsen onderwater als je wilt).
Jullie zijn vast heel benieuwd naar de verhalen en foto's van morgen (mam,pap, don't worry) ;)
Dus morgen meer!!
Uitzicht tijdens ontbijt...
"Downtown" Gili Trawagan
Het eiland rond in 20 minuten (als je niet onderuit gaat op de zandweggetjes)
We vermaken ons prima hier!
|
|
|
|
Gili Tralala; duiken, kakkerlakken en party's
|
07 Augustus 2006 | 18:40:36
|
Afgelopen zaterdagochtend vertrokken we richting de beruchtste haven van Lombok, genaamd Bangsal. Door verschillende mensen waren wij al op de hoogte gebracht over de vele oplichtingen etc. die daar plaats vinden. We waren dus goed voorbereid. We werden gedropt bij een cafeetje met een paar andere toeristen. Vanaf daar moesten nog een stukje lopen om bij de haven te komen. Mensen die je met paard en wagen wilde brengen of je tas wilde dragen, hadden geen schijn van kans, tja…wat wil je als het met zwart gedrukte letters in de Lonely Planet wordt vermeld…
Bij de haven, had niemand een idee OF er een boot ging, WAAR die dan ging en HOELAAT die boot dan wel niet zou gaan. Lekker ongeregeld Indonesisch zooitje weer.
Wij kozen om naar Gili Tralala…oftewel Gili Trawagan te gaan. Het Party eiland, dus dat zal wel goed komen voor ons..haha!
Na een uur wachten werden we geroepen. Er lag een bootje klaar…he he..dus het ging toch gebeuren. Enkele mannen voor het bootje riepen ‘ snel snel’ naar ons. Iets wat we vrijwel direct al leerde hier…Haast je nooit als iemand dat roept, dat is alleen maar om je op te fokken. De boot lag z’on 4 meter van het strand af. Iedereen moest dus met rugzak en al tot aan de knieen het water inlopen om op de boot te komen. Het was net een spelletje, want je moest natuurlijk gaan als de golf zich terugtrok in de zee, maar niet iedereen lukte dat. Wat een boot! Gelukkig was het niet meer dan een half uurtje varen. Op de boot zaten ook veel local’s met manden bananen, vis, rijst en hele bedden gingen er mee(?) jongens doe dat ff lekker apart, wat een zooitje! Bij het uitstappen moest je eerst over al die zooi stappen terwijl de boot in de branding lag, dus veel heen en weer ging, met je slippers midden in de gedroogde visjes vanwege een omgevallen mand...
Enfin..we waren op Gili Trawagan gekomen zonder moeilijkheden. Een heerlijk warm stokbroodje (..hoe zagen die er ook alweer uit?) gegeten bij een strandtentje bij de haven gerund door een Europees meisje. (kijk, zij snapt het).
We zochten naar een leuke bungalow. We werden al door veel mensen uitgenodigt oftewel gelokt. Een jonge jongen kreeg z’n ‘zin’ en al gauw lagen we in de hangmat voor de deur te luisteren naar z’n gitaarliedjes. We zijn daar vanmorgen na 2 nachten weggegaan nadat we hoorden dat de vertaling van de bungalow, ‘huis van de geesten’ betekende..hahah ..nee hoor, we wilden wat meer bij het feestgebeuren zitten!
Gili Trawagan is zo’n 2 bij 2 km, dus aardig klein. Het bestaat uit een lange weg met zand en stenen en aan weerskanten barretjes, restaurantjes etc met leuke zithoekjes (=een verhoging op palen met grote kussens en een laag tafeltje, erg leuk!)
Elke avond is er een party, elke avond in een andere bar op de open zolder. Weliswaar moet overal de muziek om klokslag 05.00 uit zijn uit respect voor de moskees die zich achter de straat bevinden en hard gaan ‘ luiden’ .
We hebben onze favoriete bar(s) al gevonden waar lekker veel Dire Straits en Beatles te horen is.
Gemotoriseerd verkeer is hier verboden, alleen maar fietsers en veel paard en wagen, paarden veel te veel toegetakeld met toeters en bellen en als het donker wordt, worden er kaarsjes aangestoken in lampionnen die aan de kar vast zitten.
Heerlijk even geen smog lucht en lawaaierige scootertjes. Dit is echt relaxen en vakantie houden hier. Ja echt, dat gevoel hebben we nog niet echt gehad voor Lombok.
Gisteren hebben we geprobeerd te snorkelen, maar de stroming was zo sterk dat je er moeilijk tegen in kon zwemmen en helemaal afdreef.
Woensdag avond is Full Moon party. Geen idee wat we daarbij moeten voorstellen, maar het schijnt op het strand te zijn. Er zijn hier wel veel toeristen, maar om daar echt een heel feest mee te maken ??
We ontmoeten opvallend veel Fransen (wat ik natuurlijk erg leuk vind) die buitengewoon goed Engels spreken (hoe is het mogelijk ;).
 Vanmiddag hebben we onze duikcursus geregeld. Ik schrijf het nu op alsof ik morgen ga paardrijden (kan trouwens ook hier) maar ik vind het wel heel spannend. Ik weet nu al dat ik er spijt van krijg als ik het niet doe, dit is echt de kans en de goedkoopste mogelijkheid. Marloes wil het al langer, ik eigenlijk pas sinds alle enthousiaste verhalen van reizigers de afgelopen week.
We gaan voor de ‘ Open water’ zoals dat heet, wat inhoudt dat je een duikbrevet haalt die altijd en overal geldig is en waar je zonder instructor kan duiken. Deze duurt vier dagen wat bestaat uit een intro dag, om te kijken of het uberhaupt wat is, bevalt het dan worden er nog 2 of 3 dagen aan vastgeplakt. We beginnen in een zwembad en gaan heel langzaam aan de zee in. Hierbij komt ook nog een boek lezen, testvragen maken en een examen, wordt dus nog studeren ook hier!!
Sander, Rasechte Rotterdammer, wordt onze duikinstructeur. We hebben vandaag al alles met hem doorbesproken en hij en nog 1 gaan met ons mee. Gelukkig hebben de instructors verschillende nationaliteiten. Als er geen Nl’er was geweest, weet ik niet of ik het zou doen, omdat het erg belangrijk is dat je ALLES goed begrijpt.
We gaan hier as vrijdag mee beginnen, eerst nog even relaxen en feesten en dan serieus!! We zullen ook nog wel een tijdje op Trawagan blijven, door de duikcursus, maar ook omdat we het hier erg leuk vinden.
Vanuit hier gaan we ook binnenkort naar Gili Air en Nemo (eigenlijk Meno, maar Nemo klinkt leuker), dit zijn minder toeristische eilandjes met bounty stranden en geen stroom. Waarschijnlijk beter om te snorkelen.
We zitten trouwens sinds vanmorgen in een andere bungalow pal achter alle bars etc, gerund door een maffe franse jongen. We hebben o.a. airco, tv met dvd (jaja). We hebben keus uit 300 dvd’s, maar wel slechte kwaliteit. Erg grappig is de bioscoop van diezelfde jongen met allemaal kussen etc en een schoenendoos vol met warme verse popcorn voor 0,70 euro cent!! Jammie!
Ook hebben ze die leuke zithoekjes , die ik hierboven omschreef omgetoverd tot mini bioscoop. Mensen liggen dus languit in ee hutje een filmpje te kijken, erg leuk idee, hoewel de indonesiche kwaliteit van de film niet opperbest is, slecht beeld, met zwarte hoofden die naar de toilet zoeken, matig geluid en nog veel erger, de ondertiteling gemaakt door iemand die duidelijk nog nooit een woord Engels heeft opgevangen, erg leuk!!!
We zullen binnenkort meer laten weten over de duikcursus etc.
Veel liefs xxx
Paard en wagen, het vervoersmiddel hier (of lopen)
De boot van en naar het eiland (met je voeten in een bak met vissen en een matras in je nek ghie!)
De buurtmoskee, elke ochtend om 0430 gaat hij af (als je dan al slaapt he..)
Weg met seth, monopoly en zeeslag; het is Kwartettijd hahaha
Uitzicht op de grootste vulkaan van Lombok, Rinjani
|
|
|
|
Lombok Sengiggi: verlaten stranden en lekker Europees eten
|
03 Augustus 2006 | 13:34:05
|
|
Even een kort bericht, zonder foto’s (kabel ligt nog op de "camping" dwz: een heel schattig bamboehuisje op palen, met een dikke vette hagedis naast je bamboebed...).
We verblijven nu op Lombok, een wat rustiger en Islamitisch eiland naast Bali.
In Sengiggi een populaire badplaats, tenminste dat zou het moeten zijn, maar dat is niet aan aantal toeristen te zien, wel aan de hoeveelheid restaurants en café’s.
We proberen zo veel mogelijk niets te doen, behalve beetje op het strand liggen (en daar lig je dan ook echt maar met zn tweeen, ongelofelijk) boeken lezen en beetje scooteren!
Hoewel wij inmiddels aan de locale bevolking gewend zijn, zij nog niet aan ons, vandaag weer; zijn we een stukje aan het rijden, iedereen weer zwaaien, gedag zeggen (vooral kinderen) en van sommige jongens valt hun bek echt open! maar ik denk dat ze ons niet echt heel leuk vinden (ze hebben geen hoge pet op van blanke, schaars geklede vrouwen, maarja je gaat ook niet in je skibroek op de scooter zitten.. en ja we doen voorzichtig haha geen ongelukken dit jaar)
Het eten en drinken kost hier haast niets, dus we hoeven ons nooit zorgen te maken over wat we bestellen, dat is wel erg handig hoor. een cola kost 40 cent en we drinken bijv nu een grote fles bier met zijn tweeen voor een euro.
Eten savonds doe je voor ieder ongeveer 2 of 3 euro en dan echt uitgebreid, in sommige plaatsen zoals Sengigi is het wel iets duurder, maar we hebben nu ook wel en restaurant om van te smullen!
Ook winkelen is lachen, kleding voor een paar euro en dan nog gaan onderhandelen omdat het te duur is, echt belachelijk natuurlijk, maar ja je went ook aan deze prijzen.
Wat ons na een maand wel een beetje de keel uit begint te hangen zijn de handelaren. ze spreken je aan op straat of op het strand en er is echt geen ontkomen aan!
1 toerist op de 10 handelaren, zo triest is het vaak.
Dus dan vragen ze waar je vandaan komt, hoe je heet, waar je naar toe gaat, waar je verblijft, etc. elke keer het zelfde praatje... en we willen die klotekralen niet, zijn lelijk!! maar ja dat snappen ze niet helaas, dan vragen ze of je het niet als aandenken wilt of voor je oma (nou oma’s jullie vinden het ook niets hoor)
Soms kan je echt geen 10 minuten op het strand zitten en dan zitten er gelijk 10 mensen op je heen met houtsnijwerken (alsof het in je tas past...) kralen en fruit. even is het leuk, maar na een uur ben je doodmoe en ga je maar weer bij het zwembad liggen en dat zie je iedereen doen, soms roepen ze dan gewoon vanaf het strand of je ze echt niet wilt, echt bizar, lig je nog niet " veilig" maar ja, negeren kan ook, maar is zo zielig, dus kletsen we er maar op los met die gasten.
Een gemiddelde serveerster hier verdient als het meezit 45 euro met maand!! ze hebben ook geen idee van hoe rijk wij zijn in hun ogen.
Nou we gaan weer naar ons favoriete restaurant, Taman (wij zijn vaste klant daar)
zaterdag gaan we naar de gili eilanden, kleine schattige bounty eilanden voor de kust van lombok. Daar gaan we snorkellen, stappen (op party gili) en achter de mannen aan (australische surfboys) misschein wel duikbrevet halen (als er niet te veel haaien zijn haha)
Mie hoe was NSJ? wie heb je allemaal gezien? met wie ging je? super cool drie dagen, was natuurlijk nu in rdam
Innepin: gefeliciteerd!!Mammie: tja we hebben een hoop armoe gezien vooral op Flores, hier valt het wel mee, mensen wonen best leuk hier eigenlijk, mooi aan het strand. We kopen anders wel een hele berg pennen en delen het uit op een schooltje hier in de buurt, is dat wat?En we doen wat kleding van ons weg, past ook neit meer in de tas hahaPap: hoe was de vlucht? En Liverpool?
Tot de volgende keer
xxxxxx
Poes en caar
Paard en wagen en niet alleen voor de toeristen
Mooie zwembadjes
Vroeger lag het hier net als in Bali helemaal voor met toeristen, maar na de tsunami en bomaanslagen op Bali heb je nu een privestrand
Goede wegen aan de westkust van Lombok, vooral mooi om te rijden vlak voor zonsondergang.
Koeien zijn hier net honden, ze moeten een aantal keer per dag uitgelaten worden haha
Poes snorkellen!!
Beatlesliedjes zingen met de locals, erg leuk (wat ook heel popi is hier is Jack Johnson, The Scorpions en vooral Brain Adams...)
|
|
|
|
Boottrip, Flores-Komodo-Lombok
|
01 Augustus 2006 | 17:02:22
|
|
Afgelopen donderdagochtend stapte we met nog 11 andere toeristen (2 Nederlanders, 2 Oosterijkers, 2 Zwiters, 2 Engelsen, 2 Fransen, 1 portugees en loes en ik. Voor de rest waren er 6 mini Indonesische crew leden, een 27 jarige kapitein van 1m50, een stoere kok en hulp waar nodig met een afrokapsel, 3 gastjes van 19-25 jr die op tijd de masten in en uit haalden en andere kleine werkzaamheden en nog een aapie van 17 jaar in opleiding en voor het eerst mee op de boot, zo schattig. Het eten was buitengewoon goed, wat we toch niet echt hadden verwacht. 's Ochtends kregen we een bananenpannekoek en lunche en diner kregen we rijst, noodles met groenten, 1e dag red snapper (vers uit de zee), 2e dag kip (bleh) en de 3e dag vis gekocht van een visser (incl. nemo..ah !), die ze op het strand in een kuil op houten stokjes gingen gaar bakken, heel primitief en erg leuk om te zien.
 De vis (veel verschillende) smaakte goed, alleen moeilijk te eten in het zand, wel gezellig met kampvuur en al. Het eten werd opgediend op stapels stukken bosjes, die ze ook voor ons hadden gekapt om te dienen als stoelen, wat iedereen natuulijk er gek vond, wij Europeanen zitten altijd nog liever met onze kont in het zand, dan op prikkeltakken.
De boot was vrij groot, maar echt geweldig van kwaliteit kan die niet geweest zijn. Zo'n boot zou je niet gauw in Europa zien. We kregen geen enkele aanwijzingen / mededelingen van tevoren, net alsof we het openbaar vervoer namen. Alleen de kok sprak (matig) engels, voor de rest niemand van de crew.
De 4 daagse bootreis bestond uit een bezoek aan Rinca en Komodo, 2 verschillende eilanden, waar op beide, als enige plaats ter wereld, de Komodo varanen leven. We betaalden aardig wat geld ervoor, omdat sinds dit jaar een taxtoeslag geld van 15 dollar, het is een Nationaal beschermd park.
Rinca had een bijzonder mooi landschap met hele droge, open steppe-achtige vlakten en iets minder droge bospaadjes met veel groen en af en toe wat modderwater. De route was heel afwisselend met oa. steile en afdalende wegetjes. We hebben 5 km gelopen en het was bloedje heet. Onderweg zagen we aapjes, herten, waterbuffels en vogels. In totaal hebben we iets van 10 Komodo's gezien, waarvan ongeveer 3 tijdens de wandeling (niet veel dus, te bedenken dat er 1100 leven?!) Bij de haven lagen er 3 op de steiger. het leek net alsof ze daar voor de toeristen waren neegelegt. Dat was wel spannend want je moest er op max 2 meter afstand langs, wilde je het Rinca eiland op kunnen.
We kregen 2 Rangers mee, met ieder een lullig stok in de handen met een uitlopend uiteinde om de Komodo in zn nek te kunnen grijpen als die stout is.
Tijdens de bootreis legde we af en toe aan , bij mooie strandjes om te kunnen zwemmen en snorkelen. Werkelijk prachtige verlaten witte stranden met fel blauw water. Veel soorten vissen gespot en hele mooie gekleurde. Bij Red Beach (met, zoals de naam al verklapt...rood zand) zagen we een schildpad op de bodem zweven. Het was vrij diep en geen haaien,....althans....niet gezien...ghie!!! De andere dagen hebben we nog in een waterval gelegen op een verlaten eiland en een groot meer bezocht.
 Het Komodo eiland was stukken minder dan Rinca, veel minder gevarieerd landschap en GEEN enkele Komodo gespot, hoe is het mogelijk, daar leven 1300 Komodo's. De ranger was er al bang voor en excuseerde zich meerdere keren. Niemand leek echt teleurgesteld, aangezien we op Rinca ze al gezien hadden. Wel zagen we weer aapjes, herten , waterbuffels en als ' troost'...wilde zwijnen, ook leuk toch?! De tocht was weer even lang. Waarschijnlijk weten de Komodo's inmiddels wel welke route de toeristen nemen of waren ze misschien zelf wel even op vakantie!! Hoe dan ook de vraag voor vele blijft ; ' Waar zijn alle 2390 andere Komodo's??!!
De 1ste en 3e nacht sliepen we terwijl de boot ergens was aangemeerd. Maar de 2e nacht gingen we 20 uur nonstop varen, anders zouden we Lombok niet binnen 4 dagen halen. Inmiddels werd het donker
en de boot ging steeds meer heen en weer. Loes was de 1ste die de bananenpannekoek en rijst over de railing in de zee loosde...velen volgden en uiteindelijk was bijna iedereen over z'n nek gegaan. Iedereen kroop daarna uit voorzorg het dek op (we sliepen met zn allen op het dek, boven onder plastic afdakje, erg gezellig wel). Het was toen pas 18.30 uur.
De golven waren angstaanjagend hoog en woest en het werd steeds erger! Na een paar uur flink schommelen, werden we geroepen om te eten, het was inmiddels half negen.
Bijna iedereen zag lijkbleek en zag er alles behalve hongerig uit!
Na het eten dook iedereen weer op het dunne matrasje, je kon ook niet anders dan plat liggen en je concentreren op de vele sterren om niet misselijk te worden.
' S nachts werden we vaak waker en was de zee nog steeds zo woest, het leek wel de film van Perfect storm of Titanic. Je rolde helemaal heen en weer en moest kracht zetten als je op je zij wilde liggen. Ik heb nog met de crewleden een glaasje Arak gedronken, Typische Indonesisch drankje gemaakt van palmboom/bladeren., krijg je lekker warm. Stiekem ook wel omdat ik niet durfde te gaan slapen. De kok vertelde dat hij het ook wel spannend vond en dat hij hoopte dat het allemaal goed zou komen. Nou lekker dan, als iemand dat zegt die al 5 jaar deze wekelijkse bootreis maakt!!!!???
Het was ook nog eens erg koud, maar daarmee hadden loes en ik als enige een voordeel met onze slaapzak! Je had die anderen moeten zien kijken haha!
We hebben een gigantische afstand afgelegd, wel meer dan 1000 km in 4 dagen (en daarvoor ruim 700 km door Flores)!
De reis was ontzettend goed georganiseerd qua alles, eten etc. Ze hadden alleen best wel eens mogen vertellen dat de 2e nacht heel spannend is, al was het maar om ons gerust te stellen...
De 4e dag kwamen we rond 10.00 uur aan In de haven in het oosten van Lombok. Vanaf daar regelde de kok zelf ons verdere vervoer. We kozen, samen met de zwitsers en fransen voor de bestemming Sengiggi, in het noord-westen. Dat was gisterochtend. We verblijven in een groot resort, grote kamer, goede bedden (eindelijk)!!!! en heel grappig, de badkamer buiten met leuke kiezelsteentjes enzo en WARM water!!! yeah!!! De hele dag bestond uit onszelf wassen (heel lang)!, spullen opruimen, slaapzakken, kussen etc. wassen en alle kleding naar de wasserette!! Dat was ook wel nodig, jeetje!
Je begrijpt....ff lekker bijkomen en relaxen na al die ' drukke' en bezige dagen!! Tot gauw , binnenkort meer info vanuit Sengiggi, over Lombok....xxxxx
Onze kapitein (27 jaar en al 17 jaar in het vak?)
Waterbuffel in badje
Caar op het dek
Tranen bij Kluun
Vis roosteren en opeten op het strand (die gele zagen we smiddags nog vrolijk rondzwemmen..)
|
|
|
|
Flores, van Maumere naar Labuanbajo
|
01 Augustus 2006 | 16:09:54
|
Zo! daar zijn we weer!
Het is even weer een tijdje terug maar dit
alles door gebrek aan internetmogelijkheden. Na Lovina Beach zijn we
terug naar Kuta gegaan om zodoende dichtbij het vliegveld te zijn. Kuta
was inmiddels al veel toeristischer geworden en de planning om daar nog
wat uurtjes te gaan surfen zat er niet in vanwege te woeste golven en
stroming. Vroeg naar bed, want we moesten al rond 8.00 op het vliegveld
zijn. Daar aangekomen bleken we 2 uur vertraging te hebben.
Toen wij wilden gaan boarden bleken we veel te laat te zijn en zat
iedereen al te wachten in het vliegtuig. Geen idee wat er gebeurt was,
maar wij waren echt niet te laat. Nadat we zaten (als laatste)
vertrokken we ook direct. 1 uur en 20 minuten naar Maumere (ten oosten
van Flores). Een geweldige vlucht met schitterend uitzicht op alle
kleine Sumba eilanden, een goed charter vliegtuig en lekkere cakejes
aan bord, kortom een goed georganiseerde vlucht. Maumere heeft echt een
piepklein vliegveld en hal en een grote houten tafel als lopende band
functie. Al gauw werden we 'geinformeerd' door de vele tours etc. Het
werd pas echt toen we naar buiten liepen. Tig man die met zwaaien armen
naar je toe begonnen te juichen, we leken wel filmsterren die
handtekeningen moesten uitdelen. Al die mensen wilden ons naar een
hotel brengen. We kregen een taxi voor 0,80 cent en werden naar het
door ons gekozen hotel gebracht. Later die dag gingen we wat rondlopen
door de stad, maar dat was echt vreselijk! Wat een vieze stink stad en
werkelijk iedereen keek ons aan alsof we 2 aliens waren. Een vreemde
overgang qua religie. (Op Bali is iedereeen Hindoistisch en op Flores
meerendeel Katholiek).
We waren het al gauw zat om rond te lopen in die stank en zooi en
gingen een beetje informeren naar prijzen om een tour te maken richting
het oosten.
(en kolere computers hier; Caar had nog meer geschreven, maar na 2 uur computeren blijkt dat 3/4 van het verhaal over Flores niet is opgeslagen..)
De auto met chauffeur Luiz
Paga beach; vis eten en zwemmen
Ikan!
Onze Zwitserse reisgenoten; Laurance en Alan
Alles op, in en rond de Bemo; soms zelfs geiten op het dak!
Traditioneel dansen en zingen in Moni (alle leeftijden haha), meerstemmig zang was verademing na al het gamalan geweld van Bali.
Een van de drie kratermeren op de Kalimutuvulkaan
Zonsopgang op de Kalimutu
Vroeg je bed uit voor zo'n volkaan en nog koud ook...
Rijsvelden bij Moni
Bezoek aan middelbareschool en basisschool in de buurt van Ende, de directeur van de school was blij verrast met 2 docenten uit Nederland en 2 docenten uit Zwitserland!
Dollen met kindertjes op het "blue stone" strand
De moeders verzamelen de blauwe stenen
Elke keer weer zo leuk; uitdelen (lees uit je hand graaien) van duikbrilletjes, pennen, koekjes en ballonnen!
Groenten en fruit op de markt van Bajawa
Zo schattig!!
Bloemetje
Kijken op een boedereij hoe Arak (locale drank) gemaakt wordt, wij vonden de kinderen weer leuker haha
Mam, dat linker ding hebben we voor je gekocht, hebben ze zelf gemaakt!
De klamboewedstrijd! wie heeft het eerst zijn klamboe creatief (zonder haken aan de muur) opgehangen?
Kindertjes in Ruteng; deze kunnen niet naar school; ouders hebben geen geld.
Is soms wel heel triest om te zien, kinderen met vieze voeten, kapotte kleding en soms 5 jaar en geen tand meer in je mond....
Rijstveld in de vorm van een spinnenweb
Caar haar favoriet, na het uitdelen van snoepjes!
Papa's slippers
Labouan bajo: vieze stikhaven met ratten, bah!
Wel mooie zonsondergang
|
|
|
|
|
|
